Zamansız

      Görecelilik en çok zaman kavramı için geçerli olsa gerek. Şöyle bir çevremize dikkatli baktığımızda herkes için farklı bir şekilde aktığı aşikar. Bir bakıma bu akışın nasıl olması gerektiği kişinin elinde. Aslında zamanın tanımı bile kişiden kişiye göre farklılık gösterebilen bir kavramdır.  '' Zaman nedir , yapısı nasıldır ? Bir varlık mıdır ?  Varlık dışı mıdır ? Boşlukla bir ilgisi var mıdır ? Değişim konusunda ısrarlı mıdır ? Ve başlangıcı nedir ? '' gibi bir sorgulama kazanına atar Aristoteles zamanı.  Biz bu yazımızla belki Aristoteles gibi derinlemesine girmeyeceğiz zamana ama şöyle bir günümüze ve kişiye göre zorluklarına bakacağız.

      Zaman geçirmek zamanı geçiştirmek midir ona bir ihanet midir bilemem ama bizler onun kıymetini anlamayacak kadar boş şeyler ile meşgul olmaya devam ediyoruz. Ve bu döngünün içerisinde kaybolup neler yaptığımızı anlamayacak kadar uyuşuyoruz. Zaman , şu dönem için söylemek gerekirse en büyük uyuşturuculardan biri peki tek suçlu olarak onu mu görmek gerek ? Siz onu masmavi bir gökyüzünün güneşi olarak da nitelendirebilirsiniz o gökyüzünün bir fırtınası olarak da... İçerisine sığdırdıklarımızla kendi öz irademiz ile anlam katarız ona. Bir tablo yapmanızı ve yaklaşık 2 hafta boyunca yaptıklarınızı ya da yapacaklarınızı yazmanızı istesem bir çoğumuz kağıda yazmaya bile cesaret edemeyiz. Çünkü biliyoruz ki bir döngünün içinde hapsolduk ve bunu kendimize itiraf edemeyecek kadar kaybolduk. Peki biz neler yapıyoruz , bu sorun edilip büyütülecek kadar ciddi bir konu mu ? En son ne zaman güzel bir film , sürükleyici bir kitap okudun ya da kendini değerli hissedeceğin herhangi bir şey yaptın bilmiyorum ama bence zamanın hakkını vermek kişinin hoşlandığı şeyin yanında üretken olmasından geçer. Bu üretkenlik toplum için ya da kendin için olabilir bunun herhangi bir önemi olduğunu düşünmüyorum. Ama önemli olan zaman albümüne bakmak istediğimizde orada bir iz bıraktığımızı görebilmek. Yoksa kainatın en güçlü canavarı bizi tek lokmadan yutacaktır ve henüz yaşamımızı bile tamamlamamızı beklemeden...

Dün bugündür aslında , değişen tek şey zamandır.
Ahmet Hamdi Tanpınar

      Zaman bir küme olsaydı kesinlikle mutluluğu kapsayacak nitelikte olurdu. Onun dışına çıkmanın henüz mümkün olmadığı bir evrende yine sadece her kavramın onun içerisinde gerçekleşeceğinden şimdilik şüphe etmiyoruz. Dilediğin gibi yaşa ya da anı yaşa gibi bir sonuca varmak isteseydik zaten bu yazıyı yazma , okuma gereksinimi duymazdık. Benim farkımıza varmamızı istediğim konu NE YAPTIĞIMIZ ? Saatlerce birileri hakkında mı konuşuyoruz , dakikalarca başkalarının hayatlarını izlemek üzere kurulan bir labirentin içerisinde kalp denilen atlara binip dolanıyor muyuz ya da saniyenin onda biri kadar düşünmeye gerek olmayan konulara günlerce kafa mı yoruyoruz ? Zamanı olmasa bile kendimizi durdurup şöyle bir bakınmamız gerektiğini düşünüyorum. Sizleri zamansız yakaladıysam kusuruma bakmayın. Görüşmek üzere..