Aslında pek plana gerek duymadım bu yazıyı yazarken yada nerede paragraf başı yapacağıma da karar vermedim henüz , sadece bilgisayarımı açtım ve yazmaya başladım.
Burada da paragraf başı yapmak istedim nedenini bilmiyorum bilgisayarımın saati 14.25 , tam arkamda duran çalar saat ise 5 dakika ileride bunların pek de bir önemi yok. Ben sadece sizin gibi durup dururken içinden konuşan birisiyim . Bu sefer konuşurken yazmak istedim acaba ne diyor içimde ki ses diye merak ettim. Duymak istediklerimi mi söylüyor yoksa her şey burada somutlaşınca da aynı şeyleri söyleyecek mi ?
 |
| Bu illüstrasyon SabitFikir dergisinden alınmıştır |
Bazen düşünüyorum neden şu anda buradayım neden bunları yapıyorum acaba ileride ne yapacağım asıl gayem ne burada olmamın nedeni ne ? Belki 40 belki de 50 yılım kaldı. Satırlarda yer alan zaman bile bunun ispatı aslında , her harfde her satırda azalan zamanımın. Geriye dönüp bakıyorum geçirdiğim zamanı çarpıyorum dakikalarla ne kadardır buradayım ne yaptım şu zamana kadar istediklerimi mi yoksa öğretileni mi ? Hangisi doğru onu bile bilmiyorum yaşayarak öğreniyorum , geç mi oluyor derseniz bilmiyorum. Bunu bilmem için bir sonu görmem lazım , ancak o zaman demem lazım evet geç oldu diye. Bu bilinmezlik beni başka şeylere sürüklüyor belki diyorum biraz daha zaman vardır geç değildir. Duruyorum bazende sebepsizce dalıyorum somutlaştırmaya çalışıyorum kafamdakileri . Acaba diyorum ev , araba yada para için mi varım yoksa gelip geçiciliğin kanıtımıyım. Kanıt olabilirim , sadece ölümün görevini yerine getirmesi gereken bir eylemin parçası olabilirim.
Çevremde ki insanlara bakıyorum yada nesnel olan her şeye şöyle bir göz gezdirip gözlerimi kapatıyorum. Kapatıyorum ve diyorum ki umarım hala oradasınızdır. Yoksa sadece benim duyu organlarımın algıladığı yerlerde mi varsınız. Umarım böyle değildir ve ben bu satırları yazarken siz hala okulda , evde yada sokaktasınızdır.
Bu düşüncelerden bilgisayarımı kapatıp dışarı çıkınca , zihnimin oyununa katılınca kurtulacağım. Somut şeylerle dünyevi aldatmaca ile karşılaşınca yine aynı ben olacağım. Şu anda sadece koca evrende kendime ayırdığım zamanın ispatı olsun istedim bu paragraflar. Ne gerçek yada neyin gerçek olmasını istediğimi bilmiyorum ama kafamın içinde ki her şeye sonsuz saygım var. Sanırım ancak bu şekilde kendi tiyatromda perdelerin kapanmasını engelleyebilirim , geçici bir süreliğine olsa da…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder